همه می پرسند:

"چیست درزمزمه مبهم آب؟

"چیست در همهمه دلکش برگ؟

"چیست در بازی آن ابرسپید،

روی آن آبی آرام بلند،

که تورا می برد این گونه به ژرفای خیال؟

"چیست درخلوت خاموش کبوترها؟

"چیست درکوشش بی حاصل موج؟
"چیست درخنده جام ؟

که تو چندین ساعت

مات ومبهوت به آن می نگری؟"

نه به ابر،

نه به آب ،

نه به برگ،

نه به آن آبی آرام بلند،

نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام،

نه به این خلوت خاموش کبوترها،

من به این جمله نمی اندیشم!

من به مناجات درختان را هنگام سحر،

رقص عطر گل یخ را با باد،

نفس پاک شقایق را درسینه کوه،

صحبت چلچله ها را با صبح،

نبض پاینده هستی را در گندم زار،

گردش رنگ وطراوت را در گونه گل،

همه را می شنوم، می بینم!

من به این جمله می اندیشم!

به تو می اندیشم !

ای سراپا همه خوبی،

تک وتنها به تو می اندیشم

همه وقت

همه جا

من به هرحال که باشم به تو می اندیشم

تو بدان این را

تنها تو بدان

تو بیا

تو بمان با من تنها تو بمان.

جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب

من فدای تو، به جای همه گل ها تو بخند

اینک این من که به پای تو درافتادم باز

ریسمانی کن از آن موی دراز

تو بگیر

تو ببند

تو بخواه

پاسخ چلچله ها را توبگو

قصه ابر هوا را تو بخوان

تو بمان با من، تنها تو بمان

دردل ساغرهستی تو بجوش

من همین یک نفس از جرعه جانم باقی ست

آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش

فریدون مشیری